Σε είδα να περπατάς, άσκοπα, σε κεντρικό δρόμο της πόλης. Έχοντας στείλει το σχετικό μήνυμα και φορώντας τη μάσκα σου. Ήσουν σκυθρωπός, αγέλαστος, με έναν εμφανή εκνευρισμό και ένα κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι…

Γράφει ο Παναγιώτης Κεΐσογλου*

Σε είδα να χαζεύεις έξω από τη φλύαρη βιτρίνα. Μπότες 350€, τσάντα 580€, φουλάρι 120€, παλτό 600€. Επώνυμες μάρκες, όμορφοι στολισμοί και εξεζητημένη δικόσμηση δημιουργούν ένα θελκτικό πακέτο για τον υποψήφιο αγοραστή. Καλλίγραμμες κούκλες στη βιτρίνα ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας, φωτογραφίες με την καινούρια χειμερινή collection, φαντεζί σκηνικά και εντυπωσιακές disco balls που κι ο ίδιος ο Τραβόλτα στον “πυρετό το Σαββατόβραδο” θα ζήλευε. Κάποτε έμοιαζαν τόσο μεγάλα στα μικρά μας μάτια όλα αυτά. Αντιστρόφως ανάλογα τα μεγέθη.

Σε είδα να στέκεσαι απελπισμένος με το κεφάλι στηριγμένο στα γόνατα. Και κανείς δε σου ‘δινε σημασία. Οι ρυθμοί δεν επιτρέπουν σε κανένα να ασχοληθεί μαζί σου. Ποιος θα τολμήσει να σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις τον Γολγοθά σου όταν ο καθένας βρίσκεται ακόμη στους πρόποδες του δικού του;

Σε είδα να μαζεύεις το πλαστικό ποτήρι με τα λιγοστά σου κέρματα. Αποκλείεται να ήταν πάνω από δυο-τρια ευρώ. Του έριξες μια βιαστική ματιά καθώς ήξερες τι θα αντικρίσεις, πήρες παραμάσχαλα το χαρτόνι που ‘γραφε “πεινάω” κι έφυγες. Ποιος ξέρει για που..ούτε εσύ ξέρεις.

Σε είδα να ‘χεις χάσει την ελπίδα σου. Και δεν “κορόιδευες τον κόσμο” όπως ισχυρίστηκαν πολλοί βλέποντάς σε. Γιατί αν ήσουν τόσο καλός σε αυτό θα βρισκόσουν σε θεατρική σκηνή, όπου εκεί η έκθεση στο κοινό θα ήταν επιλογή σου κι όχι ανάγκη.

Δεν σε είδα μόνο, σε άκουσα κιόλας.

Σε άκουσα να μιλάς για τους ανθρώπους γύρω σου που παραλογίζονται και νευριάζουν με το παραμικρό, που κάνουν στην άκρη στα πεζοδρόμια όταν περνάς δίπλα τους σαν να κυκλοφορεί λέπρα..

Σε άκουσα να μιλάς για τον φίλο σου τον Γιώργο που είναι ξενοδοχοϋπάλληλος στην Κρήτη και για το φίλο σου το Δημήτρη τον σεφ που έμεινε άνεργος αυτός και η γυναίκα του και με 534€ έχουν να πληρώσουν ενοίκιο, λογαριασμούς και να ζήσουν τρία παιδιά..

Πεινάνε έλεγες..

Πεινάνε…;; Εν έτει 2021 και να λέει κάποιος τη λέξη ΠΕΙΝΑΩ… Απίστευτο… Με τόση άφθονη τροφή γύρω μας..

Σε άκουσα να μιλάς και για τον κυρ Στέλιο που έχει ένα ταβερνάκι εδώ παραδίπλα και είναι κλειστό τέσσερις μήνες τώρα… Τον χαιρέτησες χθες το βράδυ και σου απάντησε αντί για καληνύχτα με ένα: “Δεν θα τα καταφέρω φίλε μου, δεν θα μπορέσω να ανοίξω ξανά το μαγαζί μου… Λυπάμαι και τα παιδιά που δουλεύουν εδώ, έχουν και οικογένειες σου λέει…”

Σε άκουσα να μιλάς τον κύριο Χρήστο που ήταν μουσικός σε ένα γνωστό μαγαζί 15 χρόνια τώρα… Τον είδες στο super market να βάζει στα κρυφά ένα πακετο μακαρονια στο παλτό του…

Σε άκουσα επίσης να μιλάς για την Σοφία, την αισθητικό της περιοχής σου, χωρισμένη με ένα παιδί που σπουδάζει στην Κομοτηνή.. Θα τον φέρει πίσω λέει. Δεν έχει να του στέλνει το νοίκι πια…

Κάπου εκεί χώρισαν οι δρόμοι μας καθώς κίνησα προς τη στάση, μα η σκέψη σου σκιά μου, που μ’ ακολουθούσε για κάποια λεπτά, μέχρι που σε λίγα μέτρα… Σε είδα και σκέφτηκα δε μπορεί… αφού ακολούθησες άλλο δρόμο. Μα ήσουν εκεί, όλα ήταν εκεί… οι φλύαρες βιτρίνες, το άδειο πλαστικό ποτήρι με τα λιγοστά κέρματα, το ταλαιπωρημένο χαρτόνι να γράφει “πεινάω”, οι βιαστικοί περαστικοί με το αδιάφορο βλέμμα, το μωρό που κρατούσες στην αγκαλιά και προσπαθούσες να κοιμήσεις… για μισό λεπτό…

Σε είδα… μα δεν ήσουν ένας, ήσασταν πολλοί. Μα όλοι είχατε την ίδια ανάγκη για μια ζεστή γωνιά, ένα κομμάτι ψωμί, μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο και το ξεχασμένο μας δεκάλεπτο που περισσεύει και περιφέρεται στο πορτοφόλι για μέρες αξόδευτο.

Συνέχισα να περπατάω και άκουσα πολλούς, μα και αυτοί ήταν ίδιοι με σένα. Έλεγαν για τον φίλο τους Κώστα, τον Αντρέα και το Νίκο που είναι γυμναστές… Έχουν παιδιά που πηγαίνουν φροντιστήρια, έχουν λογαριασμούς, έχουν ενοίκια που τρέχουν αλλά αυτοί θα παραμείνουν σε αναστολή και βρίσκονται σε απόγνωση….

Άκουσα να λένε για τον Γιάννη που με την Τηλε-εργασια μειώθηκε ο μισθός του. “Κάτι θα κόψω είπε… Μάλλον τα Αγγλικά του μικρού”… Άκουσα και άλλα πολλά…

Γι’ αυτό και θα τα γράφω εδώ, να τα διαβάζω και να τα διαβάζουν και κάποιοι ακόμα μπας και νοιαστεί άνθρωπος για τον συνάνθρωπο… Νοιαστείτε… Μη μετράτε μόνο τα κρούσματα του ιού, μετρήστε και τα άλλα του θύματα… Αυτά που σέρνονται ήδη σαν φαντάσματα ενός κόσμου που πεθαίνει… Ενός κόσμου που με τρομάζει…

Τον μύθο κάθε ημέρας που μας ανήκει τον πλάθουμε εμείς. Το μόνο που αλλάζει είναι οι επιθετικοί προσδιορισμοί που αρεσκόμαστε να χαρίζουμε σε δαύτες κι η ψυχολογία που διαμορφώνουμε αποκλειστικά για να ανταπεξέλθουμε στις περιστάσεις αυτών. Ακόμη κι αν να είναι άγρια η εποχή που ζούμε, ακόμη κι αν πράγματι είναι δύσκολες οι μέρες που ακολουθούν, έχουμε την υποχρέωση να μετατοπίσουμε το σκυφτό μας βλέμμα και να δούμε πέρα από τις μύτες των παπουτσιών μας. Γιατί κάπου εκεί δίπλα, στην άκρη του πεζοδρομίου.. σε είδα.. κι ήσουν ο συνάνθρωπος που με χρειαζόταν…

*Μείνετε άνθρωποι, αν ακούσετε για κάποιον που χρειάζεται τρόφιμα, οικονομική ενίσχυση, ψυχολογική βοήθεια. ΚΑΝΤΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ…!!

* Ο Παναγιώτης Κεΐσογλου είναι ελεύθερος επαγγελματίας

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Ipolitiki.gr.