Από πολύ μικρός λάτρευα τις ιστορίες και τις γεμάτες περιπέτειες των σούπερ ηρώων. Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη προτίμηση. Αρκεί να φορούσε στολή και να πολεμούσε το κακό με τις ηθικές αξίες που πρέσβευε ο καθένας από αυτούς. Δεν το παραδέχομαι συχνά, όμως αυτή h  λατρεία μου προς το πρόσωπο τους μου έχει μείνει μέχρι σήμερα  και αν τύχει να βρεθώ στον κινημαοτγράφο για να παρακολουθήσω την ιστορία ενός από τα ινδάλματα μου, πάντα ανατριχιάζω όταν ο ήρωας βγαίνει νικητής απέναντι στο σκότος και το κακό.

Πριν από πολλά χρόνια όμως γνώρισα τον Γιώργο. Ένα γλυκύτατο παιδί 9 ετών, με δύο τεράστια γαλανά μάτια και ένα καθαρό βλέμμα που σε έκανε να λιώνεις. Είναι η παράξενη η ζωή πολλές φορές. Σε κάνει να αναθεωρείς για πράγματα και να αλλάζεις άποψη σε στιγμές που και εσύ ο ίδιος δεν το περίμενες. Ο Γιώργος μου έμαθε πως οι πραγματικοί σούπερ ήρωες δεν φοράνε μπέρτα, δεν έχουν τα βρακιά μέσα από το παντελόνι και δεν χρειάζεται να σώζουν αθώους ανθρώπους στην μέση της νύχτας. Ήρωα σε κάνουν η ψυχραιμία και η δύναμη του να αντιμετωπίζεις πολύ δύσκολες καταστάσεις, ενώ σούπερ σε κάνει η επιμονή του να αγωνίζεσαι όταν όλα είναι εναντίον σου.

Ο Γιώργος από την πρώτη στιγμή που διαγνώστηκε με καρκίνο  είχε διάθεση, επιμονή, χαμόγελο και δεν διαμαρτυρόταν ποτέ και για τίποτα. Πάντα χαμογελαστός και θετικός. Έδειχνε να μην καταλαβαίνει τίποτα από το κλίμα που επικρατούσε γύρω του και αδιαφορούσε για την ανησυχία. Κάθε μέρα πάλευε και περισσότερο και με μεγαλύτερη επιμονή. Πως να κουραστείς εσύ ο ίδιος όταν βλέπεις έναν 9χρονο να παλεύει με το θηρίο ανελέητα; Εκεί κατάλαβα ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες της ζωής και μαζί με αυτό πως όλες οι ιστορίες που λάτρευα από μικρός δεν έχουν happy ending.

Μιλάω εκ του ασφαλούς. Δεν έχω περάσει από αυτή την διαδικασία και δεν θα ήθελα κανείς να το περάσει. Μιλάω με ανθρώπους όμως συχνά γι’ αυτό το πολύ λυπηρό και στενάχωρο κομμάτι της ζωής μας. Προσπαθώ να τους μεταδώσω όμως πως οι φοβιτσιάρηδες πεθαίνουν κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής τους ενώ οι γενναίοι μια φορά. Με τον ίδιο τρόπο πάλεψε και ο Γιώργος, γενναία και όχι μόνο αυτός. Πάντα δίπλα η υπέροχη οικογένεια του, σε κάθε βήμα και σε κάθε προσπάθεια και όλα τα άτομα που αφορούσε η προσπάθεια του.

Είναι κρίμα να χρειαζόμαστε ισχυρά σοκ για να καταλαβαίνουμε για το ποια πράγματα είναι τα πραγματικά σημαντικά στην ζωή μας. Να χρειάζεται να τα βιώσουμε οι ίδιοι για να καταλάβουμε τι μπορεί να περνάνε μερικοί συνάνθρωποι μας και πως το ότι χώρισε πριν από δύο μήνες μπορεί και να μην είναι το τέλος του κόσμου.  Ανθρώπινο είναι και αυτό. Πάντα θα βλέπουμε τα προβλήματα μας ως τα μεγαλύτερα στον κόσμο αλλά τουλάχιστον να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη.

Σήμερα είναι 15/2 και παράλληλα η Παγκόσμια Ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου. Μια μεγάλη αγκαλιά σε όλα εκείνα τα παιδιά που παλεύουν καθημερινά για ένα πιο ελπιδοφόρο και παιδικό αύριο. Γεμάτο χαμόγελο και χαρές, χωρίς αγωνίες και άγχη παρά  μόνο για το τι βαθμούς θα πάρουν στους ελέγχους του τριμήνου.