Είναι ευρέως γνωστό ότι ένας από τους βασικούς πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίχθηκε το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ στις εκλογές του 2019 ήταν η ριζική αλλαγή στην εκπαίδευση και το «συμμάζεμα» των Πανεπιστημίων, που αν μη τι άλλο αντιμετώπιζαν αρκετά προβλήματα. Τόσο οφθαλμοφανή μέχρι και στον τελευταίο πολίτη της χώρας, όσο και λιγότερο διαδεδομένα ζητήματα που είναι γνωστά μόνο σε όσους ζουν τα εν λόγω εκπαιδευτικά ιδρύματα εκ των έσω.

Γράφει ο Κώστας Λουριδάς

Κανείς δεν αμφέβαλε ότι αλλαγές πράγματι χρειάζονται. Κανείς δεν πίστευε ότι τα Πανεπιστήμια λειτουργούσαν στην εντέλεια και ότι έδιναν τη δυνατότητα στους φοιτητές να μεγιστοποιήσουν την απόδοσή τους, καθ’ όλη τη διάρκεια της φοίτησής τους σε αυτά. Απ’ όλους σχεδόν, ασχέτως αν στήριξαν τη ΝΔ, υπήρχε η πίστη ότι θα επέλθει ο εξευρωπαϊσμός που αναζητούμε τόσα χρόνια, αλλά ποτέ δεν έχουμε δει. Με ατέλειες μεν, εξαιτίας της δεξιόστροφης πολιτικής, με ουσιαστικές αλλαγές δε, προς τη σωστή κατεύθυνση που θα έβαζαν τα θεμέλια για την μετάβαση σε μια νέα εκπαιδευτική εποχή. Μια εποχή που θα χαρακτηριζόταν από το συγκερασμό των θετικών στοιχείων των Πανεπιστημίων μας μέχρι σήμερα, με τις τροποποιήσεις που θα έρχονταν για να αναβαθμίσουν το επίπεδο.

Ο στόχος, λοιπόν, ήταν κοινός. Χωρίς κομματικές και ιδεολογικές παρωπίδες, όλοι επιθυμούσαν αναβάθμιση των Δημοσίων Πανεπιστημίων με την αρμονική συνύπαρξη και αναβάθμιση επίσης της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Πάντα σε συγκεκριμένα πλαίσια και με γνώμονα τη μη διόγκωση των ανισοτήτων. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνέβη ποτέ. Όχι γιατί δεν το ευνόησαν οι συνθήκες. Όχι γιατί δεν υπήρξε στήριξη για ουσιαστική αλλαγή. Το μόνο, αλλά και το βασικότερο, που παρέκκλινε από το αρχικό πλάνο ήταν οι προθέσεις της κυβέρνησης…

Η ΝΔ ποτέ δεν ήθελε στην πραγματικότητα να αλλάξει ριζικά την ομολογουμένως προβληματική κατάσταση στην εκπαίδευση. Μοναδικό της μέλημα, ήταν η υποστήριξη ιδιωτικών συμφερόντων γύρω από ένα τόσο νευραλγικό τομέα και η χρησιμοποίηση των Δημοσίων Πανεπιστημίων για επικοινωνιακά shows που θα ικανοποιούσαν τόσο το κομματικό της ακροατήριο, όσο και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

Από που προκύπτουν όμως όλα τα παραπάνω; Γιατί δεν αποτελούν απλώς κακοπροαίρετες… αερολογίες, αλλά σοβαρές παρατηρήσεις της δράσης της κυβέρνησης; Πάμε να δούμε μία μία τις μεγάλες αλλαγές που έχουν έρθει στα ΑΕΙ από το καλοκαίρι του 2019 μέχρι και σήμερα.

  1. Κατάργηση ασύλου: Κανένας νοήμων φοιτητής και πολίτης που υπερασπίζεται το άσυλο δεν επικροτεί την βία εντός των Πανεπιστημιακών χώρων. Ωστόσο, ενώ υπάρχει ήδη νόμος που επιτρέπει την επέμβαση της αστυνομίας υπό προϋποθέσεις, ψηφίζεται κάτι νέο με… επικοινωνιακή διάθεση και έντονα ιδεολογικά κατάλοιπα.
  2. Ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με Κολλέγια: Η κυβέρνηση έδωσε τη δυνατότητα στους πτυχιούχους των κολλεγίων να έχουν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους αποφοίτους των Ελληνικών Πανεπιστημίων. Πρόκειται για μια κίνηση που… κλείνει το μάτι στα ιδιωτικά συμφέροντα και στρέφει όλο και περισσότερο κόσμο στην ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση.
  3. Ελάχιστη βάση εισαγωγής – Πανεπιστημιακή αστυνομία – Ανώτατο όριο φοίτησης: Λιγότεροι φοιτητές στα Πανεπιστήμια, συνεπάγεται αυτομάτως περισσότερους φοιτητές σε ιδιωτικά κολλέγια. Οι αστυνομικοί εντός του Πανεπιστημίου παραπέμπουν σε άλλες εποχές, ενώ το ανώτατο όριο στις σπουδές αποτρέπει πολλά άτομα από το να σπουδάσουν, αφού δεν είναι λίγοι αυτοί που καταφεύγουν στη μαύρη εργασία για να τα βγάλουν πέρα.

Ένα άρθρο δεν αρκεί για να καταγραφούν με λεπτομέρεια όλες οι επεμβάσεις της κυβέρνησης που αμβλύνουν τις ανισότητες και δεν λύνουν επί της ουσίας κανένα πρόβλημα του Πανεπιστημιακού χώρου. Τα χρόνια ζητήματα με τις εστίες, τη σίτιση, τους καθηγητές, τις εγκαταστάσεις και τα προγράμματα σπουδών δεν έχουν επιλυθεί παρά τις τόσες αλλαγές που έχουν γίνει. Γιατί τελικά όλα είναι θέμα επιλογής…

Τόσο η φοιτητική κοινότητα, όσο και η πλειοψηφία της κοινωνίας μας, βλέπει την πραγματικότητα. Όχι επειδή το λέμε και το γράφουμε ορισμένοι γραφικοί, αλλά επειδή τα προβλήματα είναι ακόμα εκεί. Τα προβλήματα υπάρχουν ακόμα και θα συνεχίσουν να υφίστανται μέχρι να βρεθεί κάποιος υπουργός και κάποια κυβέρνηση με πραγματική βούληση να πραγματοποιήσει ριζοσπαστική επέμβαση στην εκπαίδευση. Μέχρι τότε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναδεικνύουμε τα κακώς κείμενα και να υπηρετούμε μέσω της ατομικής ευθύνης το χώρο μέσα στον οποίο έχουμε περάσει κάμποσα χρόνια της ζωής μας.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Ipolitiki.gr.