Μεσούσης της πανδημίας του κορονοϊού, πρωτόγνωρης όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα αλλά και για την παγκόσμια κοινότητα, οι ιθύνοντες προσπαθούν να αποτυπώσουν τις συνέπειες που έχει μέχρι τώρα αφήσει στην καθημερινότητα μας, σημειώνοντας ότι τουλάχιστον το άμεσο μέλλον δεν φαντάζει ευοίωνο. Όπως είναι γνωστό, η πανδημία έχει δημιουργήσει έκρυθμες καταστάσεις και αλλαγές στις ζωές όλων, αλλά κυρίως στις ζωές της σχολικής και πανεπιστημιακής κοινότητας.

Γράφει ο Πάνος Βασιλόπουλος*

Ειδικότερα, λοιπόν, στο τομέα της εκπαίδευσης, η πορεία της πανδημίας είναι καθοριστική για τη λειτουργία της. Η περιοδική λειτουργία της διά ζώσης με την εξ αποστάσεως κατά κύριο λόγο εκπαίδευση, έχει ανεξίτηλα επηρεάσει την εκπαιδευτική κοινότητα. Αυτό που αρχικά φάνταζε ιδανικό ως δημιουργική εξέλιξη με την χρήση της τεχνολογίας για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, σήμερα καταγράφεται αρνητικά, τόσο ανάμεσα σε μαθητές-φοιτητές όσο και εκπαιδευτικούς. Τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι πολλά.

Η έλλειψη του επαρκούς και ικανού τεχνολογικού εξοπλισμού σε αρκετά σχολεία, η αδυναμία πρόσβασης ικανού αριθμού εκπαιδευομένων σε Η/Υ – εκτυπωτές, αφού δεν έχουν όλες οι οικογένειες δυνατότητα να παρέχουν ατομικό υπολογιστή στα παιδιά τους , και μέχρι σήμερα (μέσα Φεβρουαρίου) δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία χορήγησης των εκπτωτικών voucher από την πολιτεία, αλλά και της δυσλειτουργικότητας των εφαρμογών που χρησιμοποιεί το Υπουργείο -καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που το σύστημα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες κ.λ.π (κόστος παροχής διαδικτύου, ποιότητα)- είναι κάποια από αυτά. Τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν , αλλά και η έλλειψη εξοικείωσης των καθηγητών μεγάλης ηλικίας με την τεχνολογία αποτελούν τροχοπέδη στη διεξαγωγή του μαθήματος.

Σημαντικότερη είναι όμως η ψυχολογική επίδραση στους μαθητές-φοιτητές. Πρωτοετής φοιτητής ο ίδιος, έχοντας αδέλφια που επίσης φοιτούν, αλλά και συνομιλώντας με συμφοιτητές μου, μας φαίνεται απίστευτο ότι έχουμε τελειώσει ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο δίχως να έχουμε επισκεφθεί καν τις κτιριακές εγκαταστάσεις των πανεπιστημίων μας πάρα μόνο απο φωτογραφίες στο διαδίκτυο(!)· χωρίς να έχουμε επικοινωνήσει δια ζώσης με τους καθηγητές μας· χωρίς να έχουμε αισθανθεί τη γοητεία της παρουσίας μας στο αμφιθέατρο· δίχως να έχουμε περπατήσει στους διαδρόμους των σχολών μας· χωρίς να έχουμε γνωρίσει τους συμφοιτητές μας δημιουργώντας φοιτητικές εμπειρίες. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τους μεγαλύτερους φοιτητές , οι οποίοι και αυτοί έχουν παρόμοια συναισθήματα.

Απερίγραπτο είναι και το άγχος των μαθητών και κυρίως της Γ’ Λυκείου . Αυτοί λοιπόν καλούνται να δώσουν το καλύτερο τους εαυτό υπό αυτές τις συγκυρίες για να γράψουν καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις , ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση πειραματίζεται ακόμη περισσότερο με το εκπαιδευτικό σύστημα για συμφεροντολογικούς λόγους.

Η συμβολή της τεχνολογίας στην εκπαίδευση είναι αδιαμφισβήτητη. Η διδασκαλία, η έρευνα, η γνώση σίγουρα συνεπικουρούνται και εξελίσσονται από αυτή, μόνο όμως με τη μορφή βοήθειας ή συνδρομής, ποτέ ως μέσο αντικατάστασης. Η σχολική και πανεπιστημιακή κοινότητα έχει αποξενωθεί από το «φυσικό» της περιβάλλον, και οι συνέπειες είναι εμφανείς.

* Ο Πάνος Βασιλόπουλος είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών